گفته از طريق بزار و ابن جرير و خليعى - و جزرى در « اسنى المطالب » صفحه 4 بلفظ احمد - حديث مزبور را روايت نموده‌اند . 15 - عميرة بن سعيد ( شرح حال او در صفحه 124 گذشت ) حافظ ابو نعيم اصفهانى در جلد 5 « حلية الاولياء » صفحه 26 با بررسى طريق آورده گويد : حديث نمود ما را سليمان بن احمد ( طبرانى ) از احمد بن ابراهيم بن كيسان از اسمعيل بن عمرو بجلى ( 1 ) از مسعر بن كدام ، از طلحة بن مصرف ، از عميرة بن سعد كه گفت على عليه السّلام را بر منبر مشاهده كردم در حالى كه اصحاب رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله را سوگند ميداد و در ميان آنها : ابو سعيد و ابو هريره ، و انس بن مالك از جملهء دوازده تن كه در اطراف منبر بودند حضور داشتند و على عليه السّلام در حالى كه بر منبر قرار داشت فرمود : شما را به خدا قسم مىدهم آيا شنيديد از رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله كه ميفرمود : من كنت مولاه فعلى مولاه . در نتيجه همه آنها برخواستند و گفتند : بار خدايا ، آرى ، يكى از آن گروه برنخاست ، على عليه السّلام فرمود : تو را چه مانع شد از اينكه برخيزى ؟ گفت : يا امير المؤمنين در اثر سالخوردگى دچار فراموشى شدم ! على عليه السّلام گفت : بار خدايا اگر دروغ ميگويد او را گرفتار بلائى حسن ( 2 ) ( نيكو ) بگردان راوى گويد : از

--> ( 1 ) ابن حجر در جلد 1 تهذيبش در صفحه 320 او را ذكر نموده و گفته : و من گمان نميكنم آن را مگر تصحيف از لفظ اسمعيل بن عمر واسطى ، و مورد وثوق و اعتماد بودن اسمعيل بن عمر واسطى را از خطيب و ابن المدينى و ابن حبان حكايت نموده و گفته كه نامبرده بعد از سال 200 در گذشته ، تا آخر و در مسند ابن المغازلى و ابن كثير هم چنان كه خواهد آمد ( عمر ) ذكر شده و همين صحيح است . ( 2 ) لفظ ( حسن ) زيادى است و اين افزايش از راويان و يا استنساخ كنندگان است ، زيرا با تاييد بقيهء احاديث آنچه بآنمرد كه نامش انس است رسيد از كورى يا برص عذاب و نكبتى بود كه در اثر دعوى خلاف واقع و عذر پيرى و فراموشى به او رسيد و چنين بلائى بلاى حسن نخواهد بود ، چه اين بليه براى رسوائى و فضيحت بر سر او آمد و خود نيز اذعان به آن داشت و ورد زبانش بود .